Als ik stevig, en met moeite, mijn verstopte neus ophaal...

*GGGNNRSTRUPFFFGGGGGGIIIISSSSST...*

Dan word ik overvallen door een verlammende, stekende pijn in mijn hoofd. Het voelt alsof de druk in mijn hoofd hoger is dan de buitendruk. Alsof er teveel lucht in mijn ei zit. Maar het kan er niet uit. Ik wil het uitschreeuwen van de pijn. Tot ik dit hoor... heel zachtjes...

*pfffffffiiiiiiiiiiiieeeeeeeuuuuuuwwwwwww*

Gecombineerd met een ultiem licht knappend gevoel in mijn neus, ongeveer bij de *p* van de *pfffffffiiiiiiiiiiiieeeeeeeuuuuuuwwwwwww*. Een soort *plop*. Maar dan zachter. Een *p* dus. En terwijl de lucht langzaam uit mijn kopje glijdt, ebt de pijn ermee weg. Ik kijk scheel van opluchting, en een scheve lach maakt mijn sullige blik af.

Zelfs een verkoudheid kan een avontuur zijn.

Dankzij de functie Live Bookmarks staan de laatste artikelkoppen van verschillende weblogs en nieuwssites direct en up-to-date in mijn favorieten. De technologie staat voor niets. Al speurend naar websites die als Live Bookmark toegevoegd kunnen worden, merkte ik op dat Volkomen Kut zelfs twee van deze RSS feeds heeft. Naast de Volkomen Kut feed is er ook een Oogsnoep feed (ook wel de Volkomen Vet feed).

Dat deel van VK had ik nog nooit bekeken. Shame on me. Want er staan ontzettend mooie/leuke/gave/stoer/vette dingen tussen. Zoals Portland Studios.

Sommige opdrachten zijn te saai voor woorden. De rest is redelijk saai. Om het toch interessant te houden voor mezelf, steek ik graag een beetje extra creativiteit in zo'n opdracht. Of het ook door de docenten altijd even goed gewaardeerd wordt is een tweede.

Geef een voorbeeld van privacy schending

Juan, een 47-jarige homoseksuele Nederlander van Mexicaanse afkomst, is aan het video-chatten met Mohammed, een 18-jarige biseksuele schandknaap uit België. Omdat Mohammed, overigens onterecht, er van wordt verdacht betrokken te zijn bij de voorbereidingen van een terroristische aanslag op Viola Holt, worden de beelden van deze video-chat gevolgd door een team rechercheurs. Van het één komt het ander, en binnen no-time zijn Juan en Mohammed flink aan het cyberseksen. Totdat Juan’s jongeheer in beeld komt. Mohammed stopt direct met waar hij mee bezig was en schiet in de lach om de bijzonder kleine afmetingen van Juan’s genotsknots.

Ook de rechercheurs bescheuren het van het lachen. Eén van hen besluit de films op zijn website te zetten. Dit soort humor zal immers vast meer bezoekers trekken. En dat doet het ook. Maar de privacy van Juan en Mohammed is wel geschonden.

Een groots betoog. Dat had ik in gedachten. Zo één die iedereen de waarheid doet inzien. Want het is allemaal eigenlijk toch zo logisch. Zo simpel.

Ik zou opschrijven dat ik niet verrast, maar toch geschokt ben door de brute moord op Theo van Gogh. Dat ik woedend ben. En verdrietig. En bang. Ik zou opschrijven dat religie de kanker van de maatschappij is. Dat het de baarmoeder is voor irrationele wandaden. Voor onnodig leed. Geloof zou mijn zondebok zijn. In gedachten ontketende ik een beeldenstorm op alle religies.

Maar toen bedacht ik mij dat geloof niet de oorzaak is van het slechte in de mens. Het is het excuus. Als de wereld zonder religies zou zijn, zouden mensen wel een andere reden vinden om elkaar af te slachten, zoals vanochtend met Theo van Gogh is gebeurd. Er worden ook mensen vermoord omdat ze voor de 'verkeerde' voetbalvereniging zijn. Ook dat is een excuus. Het gaat niet om die voetbalvereniging. Het gaat niet om dat geloof. Het gaat om de obsessieve neiging van de mens om afwijkende elementen te elimineren. Wij zijn allen geconditioneerd, en raken in paniek als het patroon plotseling veranderd.

Iedereen heeft een mening. Deze meningen uiten wij omdat wij situaties willen veranderen of juist behouden. Theo van Gogh was sterk en uiterst scherp in het uiten van zijn mening. Blijkbaar is er iemand die zijn woorden niet wilde horen. Blijkbaar wist iemand slechts één manier om deze woorden te stoppen. Woorden die een situatie dreigden te veranderen. Een situatie die de moordenaar juist wilde behouden.

Of deze man het nu wil of niet, de situatie zal veranderen. Evolutie heet dat. Ooit zal men lacherig geschiedenis lessen aanhoren over brute religieuze moorden door aanhangers van een inmiddels uitgestorven geloof. Helaas zal het slechte in de mens nooit uitsterven, ben ik bang.

Ik zie een man voor me. Dood, op straat. Het is een man die zijn ongezouten mening dikwijls ongenuanceerd uitte. Een mening die niet iedereen wilde horen. De man had een grondige bloedhekel aan mensen met rode broeken. Ondanks dat de man hier bijzonder sterke argumenten voor had, waren er veel rode broek dragende mensen die de man verachtten om zijn mening. Er was blijkbaar zelfs iemand bereid hem te vermoorden. Om hem het zwijgen op te leggen. De wereld is geschokt.

Dat is de waarheid. Zo logisch. Zo simpel. En helaas zo hopeloos.

De dood van een bekende Nederlander heeft als curieus gevolg dat de media er een nieuw stopwoordje bij krijgt. De dood van Pim Fortuyn gaf ons 'demoniseren'. Het stopwoordje rondom de dood van Theo van Gogh is 'verbijstering'.

Nederland is verbijsterd. Waarom weet ik niet. De moord op van Gogh zat er immers al lang aan te komen, toch? Ikzelf ben echt totaal niet verbijsterd. Ik had het zelfs verwacht eigenlijk. Misschien zat ik er wel op te wachten.

Teleurgesteld ben ik wel. En een beetje boos. Theo van Gogh provoceerde enorm. Zoveel dat ik zijn moord verwachtte. Nu het gebeurd is, is mijn wantrouwen in de maatschappij bevestigd. Helaas. Het is niet mogelijk alles te zeggen.

Vrijheid van meningsuiting is een illusie. Dat maakt mij kwaad. Ik krijg de neiging daardoor juist te gaan provoceren. Uit protest.

Alle mensen met rood haar, puisten en een bril verdienen het niet te leven. Zij moeten doodgeswaffeld worden door bejaarde negers en indianen.

Mijn ongezouten mening. Het is eruit. Zullen nerds mij nu bedreigen en uiteindelijk genadeloos afknallen? Zal Nederland verbijsterd zijn?

De avond was gevuld met spanning. Een spanning die al bijna een maand gevoed werd door mijn ouders en de commercie. Mijn vijfjarige hoofdje gonsde ervan. Vanavond was de climax. Het grote moment. Papa en mama voelden de spanning ook, zag ik. En dat versterkte de mijne weer. Ik was door het dolle heen. Want vanavond zou hij komen.

Zwarte Piet.

Al een jaar keek ik hier obsessief naar uit. Al een jaar dacht ik iedere dag aan het plan dat ik beraamd had. Vanavond zou ik hem zien. Zoals ieder jaar zou er plots op de deur gebonsd worden. Dan zou Zwarte Piet van achter de deur pepernoten de kamer in strooien. Zonder zichzelf te laten zien. Al die jaren had ik alleen zijn arm gezien. De witte handschoen. De geweldig versierde mouw. De dikke, gouden armbanden. Maar niet meer. Slechts een arm. Dan sloot de deur weer, en als ik deze even later open deed, stonden er alleen twee juten zakken. Vol cadeautjes. Maar zonder Zwarte Piet.

Daar zou verandering in komen. Vorig jaar had ik mij gerealiseerd dat het snoep de boosdoener was. Een listige afleiding. Uit impuls dook ik altijd op de pepernoten af, maar dit jaar zou ik mijzelf dwingen het te negeren. Ik wilde geen snoep. Ik wilde Zwarte Piet zien. Helemaal. In vol ornaat.

De hele avond al hield ik de deur nauwlettend in de gaten. Niemand wist wat ik van plan was. Alleen ik zou Zwarte Piet zien. Hij was van mij. En van mij alleen.

Vele minuten vol nagelbijten, bezeten rondrennen, stuiteren en het incasseren van opmerkingen als "Christiaan, als je nu niet rustig gaat zitten neemt Zwarte Piet je mee naar Spanje," waar ik uiteraard nog meer van ging nagelbijten, bezeten rondrennen en stuiteren, later, werd er plots flink op de deur gebonsd. De deur zwaaide open tot een ruime kier en de arm van Zwarte Piet wierp met een sierlijke zwaai talloze pepernoten de kamer in. Mijn instinctieve neiging op mijn knieën te vallen voor dit snoepgoed kon niet op tegen mijn vastberadenheid om Zwarte Piet dan eindelijk te zien. Eindelijk. Een jaar lang had ik er iedere dag aan gedacht. Nu was het dan eindelijk zo ver.

Met flinke passen stapte ik op de deur af. Mijn moeder, tante en oudere zus waren druk bezig met mijn kleine zusje assisteren bij het snoep rapen. De weg was vrij. Vrij om Zwarte Piet te onthullen. Ik bereikte de deur, en duwde deze verder open. Mijn gelaat stond al op standje Aanbiddend.

Nog voordat ik om de deur kon kijken greep de hand van Zwarte Piet mijn gezicht en duwde mij naar achteren. "BOE!" riep hij in een poging mij te doen schrikken en weg te doen rennen. De vastberadenheid die ik een jaar lang had opgebouwd was echter te groot. Ik zette in voor de tweede aanval. Weer hield de arm mij tegen. "Marianne! Haal dat kind weg!!" riep Zwarte Piet nu kwaad. Ik bleef verbaasd staan. De stand van mijn gelaat was nu een kruising tussen Verbazing en Desillusie. Die stem...

Mijn moeder tilde me op en sleurde me mee naar de pepernoten. Maar ik wilde ze niet. Stilletjes ging ik zitten en staarde voor mij uit. De deur viel dicht. Even later mochten mijn zusje en ik deze weer open doen. Achter de deur stonden twee juten zakken vol cadeautjes. We sleepten ze gedwee naar binnen.

Uitpakken mochten we nog niet. "Eerst even wachten op je vader." Was mijn vader weg dan? Dat had ik even gemist. Op dat moment kwam hij binnen. Hij keek boos. Naar mijn moeder. Zij haalde haar schouders op. "Let dan gdvrrrdme ook op," sprak mijn vader zacht. "Hij had me bijna gezien."

"Doe dan ook eens het hele pak aan, en niet alleen over je arm."

"Zeg, Chris, kan jij mij even een goeie routebeschrijving mailen? Ik vind die ANWB zooi toch zo onduidelijk."

Lange versie
A12 helemaal afrijden, continu Den Haag blijven volgen, snelweg houdt vanzelf op.
Zodra Scheveningen op de borden komt, dat volgen, NIET centrum.
Bij de eerste stoplichten die je tegenkomt, linksaf.
Bij de tweede stoplichten rechtsaf (zorg dat je in de linkerbaan van de twee staat).
Direct bij volgende stoplichten linksaf (daarom stond je in de linkerbaan, is over nagedacht).
Je zit nu op de Mauritskade. Die rij je helemaal uit.
Hij heet een paar keer opeens anders, niet huilen, dat hoort. Je komt ook wat kronkelingen tegen. Dat hoort ook.
Gewoon doorrijden.
Ja, nog steeds.
En nu ook nog.
Tot je niet meer verder kunt.
Dan moet je niet doorrijden.
Dan moet je rechtsaf.
Bij het tweede stoplicht linksaf.
Je zit nu op de Laan van Meerdervoort. Flink gas geven.
Gassen dan!.
Een aantal stoplichten voorbij (ik ben te lui om in gedachten te tellen, dus je zoekt het maar uit).
Tot je aan je rechterhand mijn straat hebt. De Valkenboskade. Die is van mij, ja. Het is op de Laan van Meerdervoort hier op mijn hoogte (is ook van mij, die hoogte) een beetje opengebroken. Maar je kunt er wel door. Je rijdt toch zeker niet in een Hummer?
Ben je er nou al? Oh, nog parkeren. Pas je op voor mijn auto?
Wegpiraat.

Korte versie
Links, rechts, links, rechts, links, rechts, parkeren, aanbellen.

Het heeft me tien maanden en vier dagen van mijn leven gekost. Maar eindelijk is het gelukt. Jawel, jazeker. Deze jongen heeft Mario Kart Double Dash helemaal uitgespeeld. That's right! Helemaal. Iedere race goud. Alles. Uit.


Ik voel me ineens wel heel lullig als ik bedenk hoeveel nuttige dingen ik ook had kunnen doen.

Echte mannen zijn retroseksueel! (via)

"A Retrosexual's asshole is an exit ramp on the road of life. Ladies, contrary to what Cosmo says, spontaneously sticking a finger back there is a good way to be launched off the bed (or if Hooters hot wings have been recently consumed, lose a finger). Make you a deal, we won't mess with yours unless you want us to, and you won't mess with ours period. "

"A Retrosexual man can open his beer with a wide variety of tools, including his belt, and do so in less than 10 seconds."

"A Retrosexual man is not ashamed of his body nor of the sounds and smells the might emanate from it. He doesn't mind cleaning up or dressing nice as the occasion may warrant but also understands the therapeutic value in a well rendered belch. In public or not."

"A Retrosexual DEALS with shit. Be it a flat tire, break-in into your home, or a natural disaster, you FUCKING DEAL WITH IT. "

Ga voor de spiegel staan. Sluit je rechteroog en steek tegelijkertijd je tong uit naar linksbuiten. Houdt dit twee seconden vol. Wissel nu. Open je rechteroog, sluit je linkeroog, en breng je tong naar rechtsbuiten. Wissel zo nog enkele malen.

Ikzelf vond dit best lastig. Is er dan iets mis met mij? Buiten het feit dat ik mij zomaar midden op de dag en overigens volledig nuchter met dit soort zaken bezig houd.

Discriminatie is voor homo's!

Smurfen! Iemand wakker swaffelen dus.

Hé, kijk. Arie is in slaap gepleurd. Zal ik hem smurfen? Lachen, man.

Zo, zal ik jou straks na schooltijd eens even lekker vol buffelen?

Wat het betekent? Geen idee. Maar ik bedacht me zojuist dat 'buffelen' met gemak een enorm seksuele lading kan dragen.

Het besef sloeg in als een bom. Wat ben ik nou aan het doen, vroeg Sjaak zich af. Een echte rockster die zijn eigen schone sokken inrolt, dat is toch eigenlijk van de gekke? Dat kan zo niet langer!

Mamáááá!

Het is rood, nooit alleen en stinkt naar rotte vis...

Sinds wanneer geeft de systeemklok de datum aan?

In navolging op mhuu.nl. Stel je bent zó intens geil, dat je uit wanhoop het albekende spreekwoord "Ik ben zo geil, dat ik zelfs een kleuter zou ketsen." gebruikt.

Ben je dan strafbaar?

Sterker nog. Ben ik nu strafbaar?

Van al die Nederlandse weblogs. Welke is er nou eigenlijk écht de grootste?

En waar baseer je dat op?

En wat wil je er dan eigenlijk mee zeggen?

W00t? Wat nah w00t?! Kan iemand mij nou godverredomme eindelijk eens uitleggen w00t the fuck (Typhus! Die woordgrap is zo slecht dat ik hem voor straf laat staan.) dat nou eigenlijk betekent? Concreet.

Tsja. Eigenlijk geeft 'ie het zo wel aardig samengevat, ja.