Pornoparodieën kennen we allemaal wel. 'Lord of the Strings', 'Shaving Ryan's Privates', wie heeft ze niet gezien?

Animal sex, ook wel beastiality, hebben de mensen onder ons die niet helemaal wereldvreemd zijn ook vast wel eens van gehoord. Wellicht zelfs wel eens, of dit nu per ongeluk was of niet laten we even in het midden, gezien.

Nu vroeg ik mij af ... Zou er ook een pornoparodie zijn van '101 Dalmatiërs'?

Zaterdagmiddag. Niets om handen. Om mijn geestdodende verveling te doorbreken besluit ik op zoek te gaan naar een goeie discussie. Zo ééntje waarbij het onbelangrijk is of je het met je eigen standpunt eens bent, en gewoon genadeloos strijd om de winst. Dus ik met een vers aangeschaft en zorgvuldig geprepareerd kinderjurkje naar de wasserette. "Goedemiddag," begin ik vriendelijk tegen een man die eruit ziet als iemand die niet vrijwillig gekozen heeft voor een beroep als dit. "Kunt u mij misschien vertellen hoe ik hier het beste de spermavlekken uit kan krijgen?"

"Oh, dat heb ik ook zo vaak," antwoord de expert. "Gewoon laten weken in warm water met wat keukenzout."

Artikelen inscannen is zulk enerverend werk! Nou. Poe. Tot je het volgende ineens leest:

"Sasja Tulp (35) is twintig jaar"
Pardon? Gloeiende gloeiende! Dat 'normale' stomme mensen iedere dag weer achterlijke fouten maken, raak ik intussen verbitterd aan gewend, maar als een redactie zelfs niet meer let op wat ze publiceert, waar moet het dan in godesnaam heen met de wereld? Paupers zijn het! Allemaal pestpokkepaupers!!

Ohw. "werkzaam geweest als model" staat er op de volgende regel. Maar goed, ik heb weer even aan mijn maagzweer kunnen werken.

Vanochtend in de tram kwam er een negerin naast me zitten. Niets mis met negerinnen, hoor, maar dit was er één met een enorm dikke reet. Niets mis met dikke reten, hoor, maar ik heb erg mijn best moeten doen om niet keihard te gaan zitten lachen toen de dikbilnegerin probeerde haar achterwerk tussen de bankjes te proppen, terwijl ze mij steeds harder tegen het raam perste.

Ooit het geluid gehoord van twee, in het rubber geklede, heftig knuffelende mensen?

*KLOINK!!* Bijkomend van mijn halve hartverzakking zie ik dat het prullebakje tussen onze stoelen in de treincoupé opengelazerd is. Het grietje naast mij retourneert enigzins geïrriteerd de vuilnis en hangt de prullenbak weer op zijn plek.

*KLOINK!!* Wederom laat ik bijna een windje van de schrik. Weer bukt mijn buurvrouwtje voorover om de rotzooi op te ruimen. Ditmaal realiseer ik mij dat ik haar slipje misschien wel zou kunnen zien als ik even stiekem naar rechts kijk. Maar nee, dat is denigrerend, voor zowel mij als de jongedame. Gebruik maken van de situatie zou laf zijn. En waar gaat het nou helemaal over? Een simpel kledingstuk.

Een simpelweg beeldschoon zwart, kanten kledingstuk.

Mocht het voorkomen dat ik later mijn bed uitkom dan gepland, dan haal ik meestal een broodje op Amsterdam Centraal. Inderdaad, dit gebeurt vaker dan mijn bankrekening lief is. Het voordeel hiervan is wel dat mijn dag dan een stukje mooier gemaakt wordt door een heerlijk vriendelijke jongedame die bij deze broodjeszaak werkt. Haar lach en woorden werken op mij in als een partydrug. Op het dwangmatig kauwen op je tong na dan.

Soms staat er ook één of andere gozer achter de toonbank, die minstens net zo vriendelijk is, maar van hem vind ik het een stuk minder aangenaam. Het komt bij hem gewoon minder gemeend over. Dat hij geen tieten heeft speelt wellicht ook een rol. Het broodje smaakt dan ook meteen minder.

Het is voor mij in ieder geval weer duidelijk dat sommige dingen alleen door vrouwen gedaan zouden moeten worden. Zoals vriendelijk naar mij lachen.

Mijn neefje Ricky weigert soms te eten. Gisteravond was ik dit wel met hem eens, want de bruine derrie op zijn bord zag er inderdaad niet erg smakelijk uit. Toch krijgt zijn moeder hem keer op keer weer zover dat hij netjes zijn bordje leeg eet. Zo ook gisteravond.

Geïnspireerd door de opvoedkundige methodiek van mijn zus besloot ik een handje mee te helpen. Naar mijn mening is het belangrijk dat Ricky het leuk gaat vinden om te eten. Een wedstrijdje om wie het eerst zijn bord leeg gegeten heeft leek mij dus goed op zijn plaats.

Ricky en ik vraten als bezetenen. Ricky nog iets bezetener dan ik. Tot mijn verbazing schransde dit kind mij er vierkant uit. Dit kan niet gezond zijn, dacht ik nog.

Mijn zus zette even later een bord vol braaksel weg, met een huilend kind in haar armen. Gelukkig heb ik nog ruim de tijd om wat meer over opvoeding te leren, voor ik zelf aan koters begin.

Een vreemd gevoel tintelt door mijn zenuwen wanneer ik mij voor de tweede maal deze ochtend iets zo ontzettend vanzelfsprekends opnieuw realiseer. Het eerste moment van hernieuwd inzicht vond plaats onder de douche. Tijdens het inzepen schrok ik plots van een grote vlek op mijn arm. Mijn opengesperde, nog slaperige ogen probeerden het afschrikwekkende element zo snel mogeljk te identificeren. Toen zij hierin slaagden gaf dit aanleiding tot een gevoel van opluchting, schaamte en meligheid. De vlek wat natuurlijk mijn tatoeage.

Mijn tweede ontwaking ondervond ik in de trein. Zonder duidelijke reden herinnerde ik mij plots dat ik niet Chris, maar Christiaan heet. Mijn lippen bewogen mee terwijl ik deze zo onbekend klinkende naam herhaaldelijk hardop in mijn hoofd herhaalde. Ik besloot dat ik maar gewoon Chris blijf heten, want dat Christiaan klinkt dus echt nergens naar als je het een paar honderd keer achter elkaar zegt.

Ik kan het nog steeds voor me zien. Geroezemoes accentueert de stilte. De afwachting. Enkele pluimpjes rook drijven door het schaarse, warme licht. Mijn blik is gericht op de toetsen. Mijn vingers raken ze net niet aan. Als mijn handen theatraal neerdalen volgt de cellist in het duister mij. De melodie is kalm, spaarzaam gedragen door weemoedige akkoorden, en de zware klanken van de cello.

Plots verbreken de lange klanken van mijn hese stem de illusie van stilte, maar behouden de rust. De muziek glijdt van mijn bewustzijn naar mijn onderbewustzijn. Alles komt hier samen. Alles is hier één. Er is alleen dit. Nu. Niets is mooier in zijn eenvoud, dan de muzikant in zijn muziek.

Ik kan het nog steeds voelen.

Gillend spring ik op, mijn lichaam trillend van angst en adrenaline. Angst voor een dode kakkerlak van wel 15 centimeter, met felrode en gele stippen. Wacht, ik droomde. Er ligt helemaal geen gigantische, smerige, platgetrapte kakkerlak in mijn bed. Dat zo’n kakkerlak niet eens bestaat komt niet in mijn door slaap en alcohol bedwelmde hoofd op.

Nog niet geheel gerustgesteld en volledig alert ga ik weer liggen. Een rilling schiet over mijn rug. Nog even lig ik wakker. Bang. Maar al snel val ik weer in een diepe slaap.

Bart komt de trap op. Niets mis mee. Eenmaal boven laat hij plots zijn lichaam vallen en vliegt als een dolle hond, met bijbehorend gegrom en geblaf, een collega aan.

Er werd niet raar opgekeken. Dit is immers Woedend!

Waarom ben ik gelukkiger wanneer de lucht gevuld is met de kalmerende warmte van de zon?

Heeft er ooit iemand aan een Al Qaeda lid gevraagd wat ze nu eigenlijk precies willen?

Snot. Zo goed als nieuw. In verschillende groen- en bruintinten. Gratis op te halen wegens overvloed.

Maar waarom is een tomaat groente en geen fruit?

Alcoholvrij bier neuken is als zuipen zonder klaarkomen.

Een vlaworstelgevecht tussen twee vol botox gespoten oma's in Snoopy strings.

Kan iemand mij vertellen waarom dat KUTliedje van Ti Ta Tovenaar al dagen in mijn hoofd zit?

Ik heb een nieuwe koelkast, met een supergroot vriesvak!

"What the fuck is a freezefuck," vroeg onze enige echte eigen gastarbeider vervolgens.

Zou dat, net als bijvoorbeeld kikkerbillen, een delicatesse kunnen worden?