Jarenlang ben ik in de veronderstelling geweest dat het hebben van tieten het enige voordeel is van vrouw zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik vind vrouwens fantastisch. Om te zien, te voelen, te spreken, negeren, beminnen, slaan, vermaken, uitlachen, treiteren, liefkozen, opbellen, afbellen, aaien, in slaap sussen, wakker maken, troosten, teleurstellen, zoenen en nog veel meer. Maar niet om te zijn. Op die tieten na dus.

Van de week stond mijn wereld echter op zijn kop toen ik mij realiseerde dat vrouw zijn nog een groot voordeel met zich meedraagt. Komt 'ie:

Vrouwen hoeven zich niet al voor het toiletbezoek te bedenken wat ze daar gaan doen.

Poepen of piesen, wat maakt het uit? Je zit toch al. Wat een ontlasting van de geest lijkt mij dat, niet van tevoren hoeven beslissen of je blijft staan of gaat zitten. Zonder enige moeite kunnen beslissen toch maar even een grote boodschap erachter aan te plakken. Lekker gezellig.

Ik heb volgende week een afspraak met de huisarts.

De onmogelijk te negeren door-merg-en-been-piep van de roltrap was een overtuigende vertegenwoordiging van Juliaan's dag. Hij blies een pluk van zijn slordige, te lange haar uit zijn gezicht, en voelde zijn ongeschoren gelaat terugtrekken in een verbitterde grimas. Het was niet zijn dag. Bij lange na niet.

Gapend sjokte hij langs de schappen. Een onsamenhangende verzameling producten stapelde zich langzaam op in zijn mandje. Juliaan stond zich net geërgerd af te vragen wat nu eigenlijk precies het verschil was tussen de zeventien verschillende soorten afwasborstels toen hij opzij keek en in een flits een bekend gezicht voorbij zag lopen. De bijbehorende naam weerklonk met een rollende 'r' in Juliaan's hoofd.

Bram.

Op het moment van herkenning draaide Juliaan's hoofd direct terug naar de afwasborstel met houten handvat, extra stugge haren en zacht violet, rubberen ophanglusje in zijn hand. Dit was niet een dag om gezellig oude bekenden tegen te komen. Vanuit zijn ooghoek zag hij Bram een tweede keer kijken. Ditmaal langer. Non-verbaal oogcontact eisend. Juliaan kon het onmogelijk zien, maar wist zeker dat Bram's mond een geluidloze, verbaasde 'Hee!' vormde. Godzijdank liep Bram door.

Maar ook bij de vleeswaren liepen Juliaan en Bram elkaar tegen het lijf. En bij de zuivelschappen. De broodhoek. De tijdschriften. Zelfs bij de groenten probeerde Bram nog oogcontact te zoeken. Waarom in hemelsnaam, vroeg Juliaan zich af. Eerlijk gezegd had hij Bram nooit gemogen. Een lange, slungelige sukkel met een lelijke babyface vond hij het eigenlijk. Dat Bram de laatste jaren zo te zien vooral in de breedte was gegroeid en nu dus een enorme reus inclusief inmiddels zeer stoer geworden gelaatstrekken was geworden veranderde dit mentale beeld niet. Vond Juliaan. Hij mocht Bram gewoon nog steeds niet. En hij wist dat Bram hem ook nooit heeft gemogen. Dat vond Juliaan ook wel een prima verstandhouding, en dat wilde hij ook vooral zo houden.

"Ben jij niet Jurriaan?"

"Hé, Bram! Leuk je weer eens te zien. Hoe is het?"

Iedereen is tegenwoordig columnist. Vindt iedereen zelf, tenminste. Ikzelf durf de titel niet meer te dragen sinds ik niet langer voor een papieren publiek schrijf. Een stukje in een stoffig hoekje van het internet is immers nog geen column. Het maakt mij niet meer dan een stukjesschrijver.

Dacht ik. Want volgens de meedogenloos strenge Van Dale, die blijkbaar enige wrok koestert, ben ik zelfs díe naam niet waard. Een stukjesschrijver is namelijk "iem. die stukjes in de krant schrijft." En helaas is EgoDrama geen krant ("regelmatig verschijnend blad in groot formaat met nieuws, opinie, advertenties, enz.") te noemen.

Maar wat ben ik dan? Een ouwehoer? Een kletskous? Een babbel, babbelaar, babbelkous, kakel, klep, klepzeiker, klessebes, klets, kletskont, kletskop, kletsmajoor, kletsmeier, kletstante, kwebbel, kwek, leuteraar, leuterkous, lulmeier, praatgraag, tater, teut, teutebel, theetante, wauwel of een wauwelaar? Allemaal wel eigenlijk, ben ik bang. Dat wordt een vol visitekaartje.

Misschien laat ik het maar gewoon bij schrijver. Iedereen kan namelijk schrijver ("iem. die schrijft) zijn. Sterker nog, je hoeft niet eens te schrijven om schrijver te zijn. "Iem. die er zijn werk van maakt of die de gave heeft boeken te schrijven" is ook een schrijver. Dus als je de gave hebt boeken te schrijven, maar je doet het lekker toch niet, ook dan ben je een schrijver. En een ouwehoer.

Al zeven-en-een-half jaar probeerde Arend-Jan een baan te vinden als parttime assistent parkeerwachter in opleiding. Arend, of AJ, zoals hij zichzelf graag gekscherend op z'n Amerikaans, met een wortel als sigaar in zijn mondhoek, in de spiegel noemde, probeerde bij potentiele werkgevers altijd over te komen als een nauwkeurige, hardwerkende jongeman, die niet bang is een beetje extra te doen dan gevraagd wordt. Deze eigenschappen probeerde hij al direct te bewijzen door in zijn curriculum vitae niet alleen al zijn vaardigheden op te nemen, maar ook alles wat hij níet kon. Voor de volledigheid, zeg maar. Vreemd genoeg was hij nog nooit voor een sollicitatiegesprek uitgenodigd.

Inmiddels begon het Arend-Jan dan ook te dagen dat zijn 257 pagina's tellende CV misschien enigszins overdreven was voor de geambieerde positie.

Het is weer zover. Ik heb weer saaie opdrachten. En die ga ik dus even opleuken door ze creatief in te vullen.

Adviseren, opdracht 4: Beschrijf op circa een half a4 een situatie uit je eigen praktijk waarin je creatiever zou willen oplossen/adviseren.

Wanneer ik mijn vader weer eens opzoek in het hoge noorden, word ik meestal direct naar de computer gesleurd. Mijn vader heeft namelijk regelmatig last van spyware. Niet zomaar vervelende reclameprogramma’s, maar agressieve inbelsoftware voor sexlijnen. Het komt dan ook wel eens voor dat mijn vader de computer een tijdje onbeheerd aan laat staan, en dat de inbelsoftware dan ongemerkt zijn gang gaat. Aangezien mijn vader internet via ISDN, zijn torenhoge telefoonrekeningen het gevolg. En dat is dan natuurlijk mijn schuld, want ik ben immers de computerexpert.

Inbelsoftware voor sexlijnen verschijnt niet zomaar op je computer. Mijn vermoeden is dan ook dat mijn vader sexsites bezoekt en hierbij niet goed let op de vragen die gesteld worden. Hij klikt gewoon altijd op Ja of Oké. Wat dus niet erg handig is. Toegeven dat hij sexsites bezoekt doet mijn vader echter niet. Toch wil ik hem graag helpen, zonder over te gaan op het afsluiten van het internet. Een creatieve oplossing of een creatieve manier van adviseren zou hier dus erg goed van pas komen. Hoe leg ik mijn vader immers uit dat hij geen sexsites moet bezoeken, of hier beter moet opletten, zonder letterlijk te beweren dat hij sexsites bezoekt?

Moraal en ethiek, opdracht 3: Beschrijf een moreel dilemma waarin je bijvoorbeeld twijfelde of je de bestaande normen en waarden wel of niet moest volgen.

Het was een warme nacht in Augustus.

...

Ik heb werkelijk nog geen idee wat ik moet vertellen, maar dat is vast de eerste zin. We maken er maar een uitdaging van. Nu nog een ijsbeer en een tepelklem in het verhaal verwerken, en ik vind mezelf weer een leuk schrijvertje.

Pas de dag na je verjaardag heb je pas echt het gevoel dat je die nieuwe leeftijd bereikt heb. Zo voel ik dat tenminste. Nu ben ik pas écht 26 lentes jong. Nu kan ik niet meer terug.

Mooie leeftijd, hoor, 26. Ik zit in de kracht van mijn leven. Zeggen ze. Ieder jaar weer. Sommige mensen vinden het ook leuk om je te laten denken dat je nu toch echt oud wordt. En dat je je leven daaraan moet aanpassen. "Op die leeftijd hadden wij al kinderen, hoor," kreeg ik bijvoorbeeld ook naar mijn hoofd geslingerd. Nou ik dus niet! Ik studeer lekker nog. Heerlijk. Ik denk dat ik me zometeen ook maar even ouderwets de klas uit laat sturen. Omdat ik propjes gegooid heb. En dan ga ik blowen in het parkje. Met m'n leren jassie an. En m'n discman hééél hard aan. Maar dan wel met maar één oordopje in. Die andere heeft m'n beste vriendje in z'n oor. En dan praten we over wijven. En mokkeltjes. En die stomme hoer van een docente die het in d'r achterlijk kop haalde om mij de klas uit te sturen. Wat een bitch.

Wie wil mijn beste vriendje zijn en zometeen met mij blowen en teringherrie luisteren en ouwehoeren in één of ander park?

Ik hik enorm tegen het schrijven van mijn scriptie aan.

Waar zou dat vandaan komen? "Ergens tegen aan hikken." Probeer dat eens voor je te zien. Stel je zit tegen het avondeten aan te hikken. Dan zit je daar dus. Aan de eettafel met een bord vol eten voor je neus. Boerenkool met worst. En lekker veel jus. Vervolgens druk je dan je gezicht in je eten. Een stukje worst baant zich een weg door je linkerneusgat. En dan ga je hikken.

*hik*

Daar zou ik ook wel tegen op kijken, ja. Goh. Ergens tegen op kijken. Of tegenop kijken. Of tegen opkijken. Hoe je het ook schrijft, waar zou dát vandaan komen? En hoe doe je dát dan met avondeten? Tegen het plafond gooien en omhoog kijken?

Daar zou ik ook geen trek in hebben. Hé! Die snap ik!

Saddam Hussein is in hongerstaking gegaan. Waarom, vraag ik mij af. Is het eten soms niet halal? Is hij het niet eens met de kleur van zijn cel? Knuffelt de nachtbewaakster meer met andere gevangenen?

Wat wil Saddam Hussein in godesnaam bereiken met een hongerstaking? Dood ga je er niet aan, en het lijkt mij toch ietwat aan de onwaarschijnlijke kant dat hij hierdoor vrijgelaten zal worden. "Guttegut. Meneer Hussein eet niet meer. Laten we hem dan maar snel terugbrengen naar zijn paleisje."

Als je leest hoe Ron Jarzombek zijn buitengewoon complexe nummers schrijft, moet je hem dan briljant of volslagen waanzinnig vinden? Of allebei?

Meer briljante waanzin.

Bij gebrek aan eigen vertellingen, een stukje proza van Maynard James Keenan. Wie zijn mening zo ongenuanceerd kan brengen, mag van mij direct minister-president worden. Dit is pas duidelijkheid, Jan-Peter.

Heeft Alice Cooper het nou over een "hobo in the snow" of een "homo in the snow". En wat hij ook zingt, wat doet een hobo/homo in hemelsnaam in de sneeuw?

Dat een potvismannetje ballen heeft ter grootte van een Volkswagen Beetle.

... stink ik echt onwijs uit m'n bek.

Laat ik het zo zeggen: als de meur half zo erg is als de smaak, dan moet ik er met gemak een kudde buffels mee kunnen vellen.

Als oma de kinderen in bad doet. Maar het is zo jammer dat je daarna tot je enkels in het water met een doorweekte dot je reet af te zitten vegen.

Stilzwijgend, non-stop obscene gebaren maken.

Op een dag wil ik een eigen bedrijf beginnen. Wat ik precies ga verkopen staat nog niet vast, maar wat de naam betreft heb ik al de volgende ideeën.

- IJssalon de Viskraam;
- Eetcafé de IJzerwarenhandel;
- Parenclub het Blijf-van-m'n-Lijf Huis;
- Knipsalon de Houtzagerij;
- Internetbureau de Fietsenmaker;
- Meubelmegastore de Melkfabriek.

Arend-Jan schrijft slordig. Ontzettend slordig. Arend-Jan schrijft zelfs zó slordig, dat telkens wanneer hij een pen ter hand neemt, mensen om hem heen zich afvragen of hij ter plekke een hersenbloeding aan het krijgen is.

Het is alweer tien jaar geleden dat ik naar Pinkpop ben geweest.

Het blijft een rare week, die week tussen Kerst en Oud en nieuw. Je gevoel zegt dat de zware feestdagen voorbij zijn, en het tijd is om rustig bij te komen, maar je verstand hoort de astronauten, duizendklappers en champagne al knallen. Het voelt als de nutteloze dag tussen het stappen op donderdag en vrijdag.

En dan wordt er nog wat nuttigs van me verwacht ook. Surrealistisch.

Een simpel, en vooral goedkoop programma om Photoshop-bestanden mee op te knippen. In tegenstelling tot Paint Shop en Photoshop Elements moet het overweg kunnen met Layer Groups.

Want Photoshop aanschaffen voor €600,- is een beetje onzin, als je er alleen Photoshop-bestanden van een ander mee gaat opknippen.

Het lijkt een nogal nutteloze vinger. Er zal ook ooit wel bedacht zijn een ring er omheen te vrotten met de gedachte: "Als die vinger niet nuttig kan zijn, dan maar mooi."

Maar als je wasmachine het topje van de ringvinger van je rechterhand opeet, merk je pas hoe vaak je die vinger eigenlijk toch gebruikt. [enter]
*Auw!*[enter]
*Auw!*

De website van mijn voormalige middelbare school is geheel vernieuwd door een voormalig docent van mijn voormalige HBO-opleiding.

Jeetje, zeg. Wat toevallig dat dat toevallig is.

"Uit het onderzoek blijkt dat meisjes zichzelf twee keer zoveel verwonden als jongens. Het gaat dan om krassen of snijden in het eigen lichaam, het innemen van een overdosis pillen en/of poging tot zelfmoord. De deelnemers aan het onderzoek zijn scholieren zonder psychiatrische stoornissen." (nu.nl)

Wordt hiermee geïnsinueerd dat scholieren die zichzelf niet verwonden wel psychiatrische stoornissen hebben?