't Wat? Geen idee. Maar ik word er zometeen aan mijn haren naartoe gesleept.

Met het zweet nog op mijn voorhoofd neem ik afscheid van mijn hoop. Tot mijn grote verbazing weigert hij echter te vertrekken. Al het toiletpapier is braaf weggespoeld, maar mijn drol is eigenwijs blijven liggen. Het is wel een erg mooie drol, valt mij op. Hij poepte dan ook erg lekker. De koppige, lange, rechte, bruine, dikke staaf ligt daar rustig te genieten van het frisse water, en plots word ik overvallen door een sterk gevoel van enthousiasme en trots.

Ik besluit mijn gevoel en drol te delen. Suus is uiteraard de gelukkige. Al huppelend haast ik mij naar mijn kamer en vraag haar bijna hysterisch of ze even wil komen kijken naar mijn beeldschone bolus. Mijn rectale relikwie. Helaas blijkt Suus niet in staat tot het bevatten van deze simplistische schoonheid. Ze lacht me hard uit.

Ik heb nog even staan genieten voor ik mijn belichaming van de zin des levens het wildwaterparadijs induwde.

Suus en ik zijn geen stappers. Liever blijven wij een rustig avondje thuis, of anders pakken we een bioscoopje. Twee weken geleden hebben we "The Day After Tomorrow" gezien. Een aanrader, als je van indrukwekkende beelden houdt en wat minder om het inmiddels uitgekauwde onderwerp geeft. Na afloop liepen wij, elkaar zoals gebruikelijk vertellend wat we ervan vonden, richting de uitgang van het theater. Suus moest echter eerst nog even een plasje plegen. In de tussentijd moest ik maar even haar tasje vasthouden.

Op zo'n moment ben je je er plots enorm van bewust dat het absoluut onmogelijk is om ook maar enig niveau van stoerheid te bereiken, terwijl je daar met een handtasje in je handen op je vriendin staat te wachten. En toch probeer je het.

Verbeeld je eens Clint Eastwood in een tutu.

Ik ben een verstrooid mens. Dit uit zich onder andere in een rommelig bureau, een slecht bijgehouden agenda, een matige concentratie op gesprekken en een talent voor het vergeten van felicitaties, bedankjes en hoe-gaat-het-nu-met-jes. Het kan mij echter ook niets schelen als een ander het nalaat mij te feliciteren, te bedanken, of te vragen hoe het nu met mij gaat. Desalniettemin doet het mij deugd dergelijke attenties te ontvangen. Laat ik dan ook maar eens iets terugzeggen, tegen alle mensen die mij en Suus de laatste dagen een hart onder de riem hebben gestoken.


Ook namens Suus.

De afgelopen weken waren niet de fijnste voor mij. Het leven verliep niet zoals ik het wilde, en dat maakt mij ontevreden. Soms zelfs kwaad. Mijn vakantiebaantje laat lang op zich wachten, het organiseren van de introweek gaat stroef, ik ben mijn baantje als columnist onverwacht kwijt, en nog een verzameling kleinere rimpels in het wateroppervlak des levens. Genoeg om me druk over te maken.

Vandaag heb ik helaas geleerd al die nonsens te relativeren. Het interesseert me geen moer meer. Helaas, want om de kunst van het relativeren te leren moest ik goed schrikken. Zo goed, dat ik er nu nog bang van ben. En voorlopig nog zal zijn.

Vanochtend stonden Suus en ik samen onder de douche. Zoals wel vaker voorkomt. Suus voelde zich niet zo lekker; lichte hoofdpijn, beetje buikpijn. Het zou snel vergeten worden. Suus gaf aan dat ze duizilig werd en misschien flauw zou vallen. Ik hield haar stevig vast en draaide de douche iets kouder. Het hielp niet.

"Ooh. Ik ga... Ik ga..." En ze ging. Haar lichaam hing slap in mijn armen. Ik ramde de douchekop opzij en liet haar langzaam zakken. Samen zaten we op de grond, en zachtjes riep ik haar naam. Ik keek haar aan. Ik schrok me kapot. Nog nooit had ik zo'n beangstigende gelaatsuitdrukking gezien. Eén oog was weggedraaid, de ander half dicht, haar mond trok vreemd weg. Het gezicht vertelde mij dat mijn Suusje heel erg ver weg was. Nu pas merkte ik dat niet alleen haar gezicht, maar haar hele lichaam verkrampt was. De houding van haar handen deed mijn adem stokken, en haar gezicht vertrok meer en meer. Heel even dreigde ik in paniek te raken, maar dwong mijzelf rustig te blijven. Blijven praten, Chris, rustig blijven praten. Onbewust weigerde ik haar nog aan te kijken. Ik was te bang. Mijn meisje zakte weg en ik kon er niets aan doen. Pure eenzaamheid. Ik draaide de kraan dicht.

Plots schokte haar lichaam en haar ogen keken mij recht aan. Ze waren vervuld van paniek. Haar armen begonnen te spartelen, haar ogen schoten alle kanten op. Diep uit haar keel kwamen korte, schrapende geluiden. Pas nu realiseerde ik mij dat ze niet ademde. De korte geluidjes werden gehoest, het gehoest werd luid kokhalsen. Haar lichaam schokkend, haar angstige ogen rondschietend. Het beeld werd op mijn netvlies gebrand. In de veronderstelling dat ze mij kon horen, en dat zij doodsbang was om wat er met haar gebeurde, bleef ik zo rustig mogelijk "Rustig" zeggen. Tegen ons beide. En dat werd ze, alsof ze opnieuw flauw viel.

Ik voelde dat ze nu bij zou komen. Of hoopte. Maar dan moest ze wel antwoord geven. Na ongeveer tien keer haar naam gezegd te hebben gaf ze een kik. Ik vroeg of ze iets duidelijk kon articuleren. "Hwuaeh," zei ze. Haar volgende woorden waren gelukkig duidelijker. Na nog even rusten en hard werken aan mijn tranen binnenhouden droeg ik haar naar mijn kamer en legde haar op bed. Het was voorbij, maar ik was nog steeds doodsbang.

We zijn inmiddels naar de dokter geweest. Veel wijzer zijn we nog niet. Suus zou epilepsie kunnen hebben. Het kan ook een eenmalige hevige flauwte zijn geweest. Elf augustus gaan we naar de neuroloog, waar we onze vakantie voor opzeggen. Na nog een migraine-aanval verwerkt te moeten hebben is Suus nu weer rustig. Ze zit nu stralend in bed een film te kijken. Beeldschoon. Breekbaar. Waardevol. Vergankelijk. Met een brok in mijn keel tik ik deze laatste woorden in. Gelukkig maak ik me niet meer druk om andere dingen.

Heeej, Richard.
"Nee, met Gijs."
Met wie?
"Met Gijs. Weet jij van wie deze telefoon is?"
Ja, van Richard dus.
"Weet jij of die Richard toevallig op Parkpop is, want daar vind ik dus nu net deze telefoon."
Haha! Zo, jij bent eerlijk.
"Ach, ik werk voor Nokia dus ik heb er genoeg. Maar weet jij toevallig met wie die Richard hier nog meer is?"
Mooi verhaal, man. Ik zal eens even gaan rondbellen.
"Hij kan zijn telefoon ophalen bij de Nokia stand."
Hahaha. Is goed. Ik bel even rond en anders hoor je nog van me.
"Top."
Bedankt, gozer!
"Hoi hoi!"

Iedereen verricht éénmaal in zijn leven een spectaculaire daad van dusdanige grandeur dat het vereeuwigd verdient te worden. Als je geluk hebt verricht je deze daad voor een publiek van miljoenen. Je scoort bijvoorbeeld in de finale van het EK over een afstand van 75 meter. Ik noem maar wat. Heb je pech, dan ziet niemand het. Je kwakt bijvoorbeeld, heel erg alleen, een gat in het plafond. Geen hond die je zal geloven.

Vandaag heb ik mijn memorabele daad verricht. De zon stond op haar hoogste punt. Het was warm. Vochtig en warm. Benauwd zelf. Een beetje. Op een plakkerige manier. Niet onprettig. Goede vriend Rudie wierp uit verveling een of ander voorwerp richting een kleine bak, van een behoorlijke afstand mag ik wel zeggen. Hij raakte. Trots op zichzelf liep hij een ererondje.

En toen gebeurde het. Ik raapte het voorwerp op. De wereld werd iets stiller. De tijd verminderde een klein beetje vaart. Het licht dimde licht. Vol zelfvertrouwen liep, nee, zweefde ik naar de worpplaats. Ik bleef staan, met mijn rug naar de bak. Vol ongeloof en verwachting keek Rudie mij aan. Dit is het moment, dacht ik. Mijn moment.

Mijn arm zwaaide omhoog. Hoe harder ik zwaaide, hoe langzamer de tijd ging. Tot deze bijna stil stond. Bijna. Op het ideale punt liet ik het voorwerp los. Het draaide door de lucht. Ik draaide mij om. Alles vervaagde, behalve het voorwerp. Een shot van Rudie’s gezicht komt in beeld. Tergend langzaam drupt wat kwijl van zijn mondhoek. Terug naar het voorwerp. Het daalt inmiddels. Daalt. Lager. Nog lager. Bijna nu. En …

RAAK!

De tijd pakte de draad weer op, geluid ging weer aan de slag en het licht deed zijn best weer. Mijn moment was geschied. In de spoelkeuken van verzorgingstehuis Eykenburg. Het voorwerp, een schuimspaan, hangt inmiddels aan mijn muur. En alleen Rudie begrijpt waarom.

Nu zou dit een mooi einde van het verhaal zijn. Jammer dan, want ik heb vandaag meer meegemaakt. In het kort: ik heb het vuilnishok vol laten lopen met schuim, de spoelmachine een Fatal Error bezorgd door er flink tegenaan te beuken, een restaurantmedewerkster ervan overtuigd dat een collega van haar zijn buurmeisje heeft bezwangerd omdat zijn liefde voor de bewuste restaurantmedewerkster niet beantwoord werd, en haar baas een glas cola/koffie/slagroom/suiker/plastic laten drinken en dit vervolgens laten uitkotsen. Het was een mooie dag.

Als je dan toch de tijd neemt om een foto van een afstandsbediening te bewerken tot een matige grap, haal dat ding dan eerst even door je spellingscontrole voor je hem online ketst. Sukkel.

Het leven is te kort om blind, in zinloze gedachten verzonken doorheen te slenteren. Helaas doe ik dit vaak toch wel, vooral 's ochtend tijdens mijn korte reis van huis naar school. Walkman op, gezicht naar de grond, denkend aan niets, strompelen. Verspilde seconden tikken weg.

Vanochtend was ik me echter bewust van deze zonde en keek ontwaakt om mij heen. Fier lopen voelt goed. Ik merkte op dat andere mensen ook om zich geen keken. Vooral jonge mannen. En vooral naar de jonge vrouw voor mij. Ik vroeg me af waarom werkelijk iedere gozer, zonder uitzondering, zo lang mogelijk, verlekkerd naar haar keek, want de achterkant was weinig spectaculair. Haar benen staken als bezemstelen direct haar romp in, want een kont was er niet. Daarnaast liep ze als een bouwvakker met schrale ballen.

Waar keken al die mannen zo verlangend naar? Ik versnelde mijn pas. Nu moest ik haar gezicht zien. Langzaam haalde ik haar in. Steeds dichterbij. Wijkend naar de zijkant. Plots, toen ik schuin achter haar liep, op drie meter afstand, draaide ze haar hoofd en keek me strak aan. Heel even. Ze was inderdaad erg mooi. Nee, niet mooi. Geil. Moddergeil. En ze had mij aangekeken. Al die zielige ventjes hadden haar blik gezocht, maar mij had ze aangekeken. Ha. Ik wel.

Toen bedacht ik mij dat zij wellicht dacht: "Oh, weer zo'n kwijlebal die zo overdreven naar me staart." Als ze mij die gedachte al gunde. Ik was geen haar beter dan al die andere starende, geile honden.

Met mijn ogen naar de grond, diep in zinloze gedachten verzonken liep ik de school binnen.

"Ik heb zelfs laatst iemand moeten uitleggen wat een necrofiel is," voegde ik laatst toe aan een bizarre conversatie. Iedereen lachte.

"Zeg Frank, ik vind jou eigenlijk ook wel iemand die zoiets niet weet," werd er geroepen.

"Nou," zei Frank toen, "dat is toch iemand die bang is voor negers?"

weerklonk het van onder de magere melkpoederkoe.

Vroeg mijn vriendin. Het is me wonderbaarlijk genoeg gelukt om het uit te leggen. Helaas heb ik hierdoor wel Nederland's eerste doelpunt tegen Tsjechië gemist.

Wat wilde ik nou ook alweer zeggen?

Mooi werk, ondertitels schrijven. Vooral wanneer je het presteert om "motherfuckers" als "moederkutkruipers" te vertalen.

De onderbroek is verdwenen. Wat voor een verhaal zou dáár achter zitten?

Peniszweet.

931l3_90z3r: Zoek je eigen internet!
931l3_90z3r: Bitch.

Bzz.

Lul.