Vandaag was iedereen lief voor mij. Heerlijk. Naast mijn machtig mooie vriendin wakker worden is iedere keer weer een goed begin van de dag, en zo mocht ook deze dag beginnen. Nadat mijn lieve meisje naar school vertrokken was, waar ik niets te zoeken heb op vrijdagen omdat ons docententeam zo lief was een bepaalde module slecht voor te bereiden en ons dus maar meteen onze punten te geven, heb ik rustig op mijn dooie gemakje gewerkt aan mijn gedocumenteerde Sisyphos arbeid. Mijn to-do-list. Iedereen heeft er één. Een lijst van taken die eigenlijk al te lang op je liggen te wachten. Een lijst die nooit helemaal afgewerkt lijkt te kunnen worden. Vandaag kwam ik echter wel in de buurt. Mijn to-do-list was dus ook lief.

Op naar ome Nico, een goede vriend van mijn vader. Ome Nico belt mij altijd als hij zijn computer niet begrijpt, of andersom. Ik help hem dan graag, want ome Nico is een hele lieve man. De wireless ADSL modem was trouwens ook lief en liet zich bijna moeiteloos installeren.

Eenmaal weer buiten zag ik in eerste instantie niets vreemd aan mijn lieve autootje. Toen de deur niet op slot bleek te zitten twijfelde ik even aan mijzelf. Ik ging zitten. Ik zag draden. Op de plek waar eerst mijn autoradio/cd-speler zat. Heel even werd ik toen wel boos, maar gelukkig was de dief heel erg lief voor mij geweest. Het was even balen dat de beste man mijn cd-speler blijkbaar meer nodig had dan ik, maar hij heeft nauwelijks schade veroorzaakt aan mijn auto. Het slot in het rechterportier zit ietwat scheef, maar werkt nog prima, en er zit maar één pietluttig krasje op mijn dashboard. Daarnaast zijn ook alle draadjes nog intact. Duidelijk een vakman.

Uiteraard moest ik toch wel even aangifte doen. De politiemevrouw was echter ook erg lief voor mij. Ik vond het erg fijn dat ze zo uitgebreid de tijd voor me nam. Na meer dan een uur had ik het eigenlijk toch wel gehad daar in het politiebureau, maar lief was het wel.

De dag vloog voorbij. Zo gaat dat, als je het naar je zin hebt. Maar de pret was nog niet voorbij, want mijn wereldwijf trakteerde mij op een avondje naar de bios. Eerst moesten we nog even de gereserveerde kaartjes ophalen voor we iets gingen eten. Het was alsof de goden ons wel flex vonden, want ook de baliemedewerker van de bioscoop was ontzettend lief. Hij vertelde ons enthousiast dat de film, ‘Troy’, volgende hem een dikke acht plus waard was en dat hij ons prima plaatjes achterin gaf. Het was immers een lange zit van meer dan drie uur. Topvent. Dat de plaatsjes eigenlijk helemaal aan de zijkant van de zaal zaten en de film niet ruim drie, maar ruim twee uur duurde was wat minder lief van de man, maar het mocht de pret niet drukken. ‘Troy’ was namelijk wel degelijk die vette acht plus waard. Misschien wel meer. Topfilm, vol lieve acteurtjes en acteurinnetjes.

En nu ga ik Nijntje kijken met mijn Barba Papa knuffel. Dag lieve mensjes.

"Wakker worden!!", schreeuwt de kater. De wereld is donker. Zwart beweegt over zwart in een draaiende beweging. Mijn bewustzijn ontwaakt met moeite om te ontdekken dat hij gewekt is door een snijdende koppijn. Door een dikke waas zie ik dat het 4.30 uur is. Wadend door mijn roes vind ik twee paracetamolletjes en neem ze in. Heel erg langzaam ga ik weer liggen. En wacht. Tot de pijn genoeg gezakt is om weer te kunnen slapen.

Nieuwsgierigheid is een teken van intelligentie. Of een goeie manier om anderen enorm te irriteren. Ik vraag mij in ieder geval regelmatig af waarom de dingen zijn zoals ze zijn. Waarom leef ik? Waarom geloven Christenen niet in Allah? Waarom hebben mannen tepels? Waarom smaakt Coca Cola niet in alle landen hetzelfde? Waarom is een tomaat groente, en geen fruit? Waarom lees jij dit? Waarom is gras groen, en niet magenta? Waarom ligt die onderbroek op straat?

Vooral dat laatste intrigeerde mij vandaag enorm. Midden in Amsterdam, midden op straat lag vandaag een onderbroek. Misschien ligt hij er nog steeds. Wie zou dat ding immers oppakken? Maar de vraag is eigenlijk: wie heeft hem daar neergelegd? Nee, waarom heeft diegene die onderbroek midden op straat neergelegd?

Daar moet wel een enorm sterk verhaal achter zitten. Dat kan niet anders. Het kwelt me al de hele dag. Waarom? In godsnaam, waarom? Wie legt er nou een onderbroek midden op straat? En waarom?

Na lang piekeren en hoofdkrabben heb ik de volgende theorie bedacht. Gisteravond zat iemand, we noemen hem Theodorus, in de kroeg. Theodorus is niet zo'n knappe man. Nee, Theodorus is wat je noemt strontlelijk. Neem de kinderen van prins Constantijn, combineer dat beeld met de gedachte aan Sugar Lee Hooper, vermenigvuldig dat met 21,4 en draai drie keer rond, en dan kom je wat lelijkheid betreft aardig in de buurt van Theodorus. Gelukkig voor Theodorus zat er ook een blinde, gepensioneerde toiletjuffrouw in dezelfde kroeg. Afijn, van het een kwam het ander, dat krijg je met 24 shotjes tequila, nog geen drie kwartier later lag de toiletjuffrouw met de benen wijd op het bed van Theodorus.

En Theodorus stond erbij, en keek ernaar. En eigenlijk was Theodorus helemaal niet zo blij met wat hij zag. Het deed hem denken aan een al drie weken verstopt toilet nadat er eerst een voetbalelftal of twee wedstrijdjes mispissen, spuitpoepen en verkotsen hadden gehouden. Maar ach, als je zo lelijk bent als Theodorus dan moet je concessies doen. En dat realiseerde Theodorus zich ook na even goed nadenken en een gezonde dosis zelfreflectie. Dus voordat hij zich kon bedenken trok hij als een speer in een beweging zijn broek en onderbroek uit en dook op het bed. De toiletjuffrouw was inmiddels vertrokken. Gelukkig had Theodorus nog een overrijpe banaan liggen.

De uitgewoonde bananenschil wordt ondankbaar aan de kant geslingerd, de nacht vaart weemoedig voorbij, en een nieuwe ochtend baart haar gloren. Theodorus wordt wakker en kleed zich snel aan. Hij is immers al bijna te laat voor de korfbalwedstrijd, en dat kan een grensrechter natuurlijk niet gebeuren. Hij pakt nog even snel een banaan mee en haast zich door de straten van Amsterdam. Plots voelt hij, midden op straat, iets langs zijn been glijden. Hij kijkt achter zich en ziet een onderbroek op straat liggen. Zijn onderbroek. Een kleuterklasje en bijbehorende kleuterjuf kijken hem collectief strak aan. Het zweet breek uit bij Theorodus. Paniek. Schaamte. Hij wil in de grond zakken, verdwijnen om nooit meer te verschijnen. Hij rent. Hij huilt. Dag Theodorus. Bedankt voor het daarom.

Als ik tijd en geld heb wanneer ik 's ochtends op het perron sta, haal ik altijd een bekertje koffie. Vandaag had ik tijd. De internationale trein van 9.59 uur had ik immers gemist, dus het wachten was op de intercity van 10.19 uur.

Geld was echter het probleem. Mijn muntgeldvakje was gevuld met louter koperen muntjes. Helaas lang niet genoeg om de koffie mee te kunnen betalen. Mijn biljetvakje was leeg, wist ik. Weemoedig kijk ik toch nog even in het lege vakje. Leegte kijkt terug. Ook het vakje ernaast, waar eigenlijk nooit meer in zit dan onbelangrijke bonnetjes en coupons, bekijk ik even.

Krijg nou tieten! 5 euro!! Wh00h00!!! Die heb ik blijkbaar per ongeluk in het verkeerde vakje gedaan. Wat heerlijk om mezelf zo te verrassen! Dank je wel, Chris.

"Belastingdienst hulplijn, goeiemorgen."

"Goeiemorgen, met Chris Waalberg. Ik heb een vraagje over vraag 43 (!!) mijn P-biljet van 2003. In vakje A heb ik ingevuld wat ik in dat jaar met freelance werk verdiend heb, maar ik vroeg mij af of ik ergens bij deze vraag ook moet invullen wat ik verdiend heb in vaste loondienst."

"Nee, meneer, dat heeft u bij een andere vraag al ingevuld als het goed is."

"Ja, dat klopt."

"En het is natuurlijk niet erg slim om dingen twee keer in te vullen, want dan gaat het fout."

"Ja, maar die freelance verdiensten heb ik wel twee keer in moeten vullen, namelijk ook bij vraag 8."

"Uh ... ja ... dat dan weer wel."

Iedere ochtend aan de deur van Woedend! treft mij hetzelfde ritueel.

Druk op de bel.
"Woedend!"
"Chris!"
Klik. Deur open.

Vanochtend werd mijn verwachtingspatroon echter bruut onderbroken.

Druk op de bel.
"Woedend!"
"Chris!"
"Chris?! Wat doe jij hier?"
"Wat doe ik hier?"
"Ja, wat doe je hier?"
"Uh ..."
Klik. Deur open.

Tsja, het was vroeg, hè? Dus ik had niet echt een innovatief, bijdehand weerwoord. Gelukkig hebben ze me toch weer naar binnen gelaten.

Al sinds vanochtend maakt de computer van Paul om het kwartier een alarmerend, piepend geluid. Paul is dus ook al sinds vanochtend bezig om de oorzaak hiervan te ontdekken, met assistentie van stagiair Matthijs.

De oorzaak hebben ze nog niet kunnen vinden, maar het piepen is wel afgelopen. Ook hebben ze overigens vijftien kilo stof uit de computer gehaald.

Gisteren heb ik weer eens een dagje op school rondgewandeld. Dat ik die dag op kantoor gemist werd, kon ik vanochtend wel weer zien. Om alles intact te houden hadden mijn collegae al mijn spullen (toetsenbord, muis, boxjes, etcetera) gemummificeerd met toiletpapier.

Erg lief van ze.

Want de baas is jarig. Tussen het vechten om een stukje door zit iedereen gezellig te kletsen. De verjaardag van Matthijs komt ter sprake. Rianne, senior accountmanager, legt uit dat zij taart zal halen voor Matthijs, want dat doet Woedend! altijd voor stagiars.

"Ohjajoh?! Ik heb anders wel zelf taart gekocht," protesteer ik. "Ja, maar jij bent ook een vaste medewerker, lieve schat," grapte Rianne. Dacht ik. Maar enkele lange, stille seconden later. "Oh kut, jij bent helemaal geen vaste medewerker!"

Als ze nou eens zo'n foutje maakte met de salarissen ...

Als je leest hoe Ron Jarzombek zijn buitengewoon complexe nummers schrijft, moet je hem dan briljant of volslagen waanzinnig vinden? Of allebei?

Meer briljante waanzin.

Bij gebrek aan eigen vertellingen, een stukje proza van Maynard James Keenan. Wie zijn mening zo ongenuanceerd kan brengen, mag van mij direct minister-president worden. Dit is pas duidelijkheid, Jan-Peter.

Heeft Alice Cooper het nou over een "hobo in the snow" of een "homo in the snow". En wat hij ook zingt, wat doet een hobo/homo in hemelsnaam in de sneeuw?

Dat een potvismannetje ballen heeft ter grootte van een Volkswagen Beetle.

... stink ik echt onwijs uit m'n bek.

Laat ik het zo zeggen: als de meur half zo erg is als de smaak, dan moet ik er met gemak een kudde buffels mee kunnen vellen.

Als oma de kinderen in bad doet. Maar het is zo jammer dat je daarna tot je enkels in het water met een doorweekte dot je reet af te zitten vegen.

Stilzwijgend, non-stop obscene gebaren maken.

Op een dag wil ik een eigen bedrijf beginnen. Wat ik precies ga verkopen staat nog niet vast, maar wat de naam betreft heb ik al de volgende ideeën.

- IJssalon de Viskraam;
- Eetcafé de IJzerwarenhandel;
- Parenclub het Blijf-van-m'n-Lijf Huis;
- Knipsalon de Houtzagerij;
- Internetbureau de Fietsenmaker;
- Meubelmegastore de Melkfabriek.

Arend-Jan schrijft slordig. Ontzettend slordig. Arend-Jan schrijft zelfs zó slordig, dat telkens wanneer hij een pen ter hand neemt, mensen om hem heen zich afvragen of hij ter plekke een hersenbloeding aan het krijgen is.

Het is alweer tien jaar geleden dat ik naar Pinkpop ben geweest.

Het blijft een rare week, die week tussen Kerst en Oud en nieuw. Je gevoel zegt dat de zware feestdagen voorbij zijn, en het tijd is om rustig bij te komen, maar je verstand hoort de astronauten, duizendklappers en champagne al knallen. Het voelt als de nutteloze dag tussen het stappen op donderdag en vrijdag.

En dan wordt er nog wat nuttigs van me verwacht ook. Surrealistisch.

Een simpel, en vooral goedkoop programma om Photoshop-bestanden mee op te knippen. In tegenstelling tot Paint Shop en Photoshop Elements moet het overweg kunnen met Layer Groups.

Want Photoshop aanschaffen voor €600,- is een beetje onzin, als je er alleen Photoshop-bestanden van een ander mee gaat opknippen.

Het lijkt een nogal nutteloze vinger. Er zal ook ooit wel bedacht zijn een ring er omheen te vrotten met de gedachte: "Als die vinger niet nuttig kan zijn, dan maar mooi."

Maar als je wasmachine het topje van de ringvinger van je rechterhand opeet, merk je pas hoe vaak je die vinger eigenlijk toch gebruikt. [enter]
*Auw!*[enter]
*Auw!*

De website van mijn voormalige middelbare school is geheel vernieuwd door een voormalig docent van mijn voormalige HBO-opleiding.

Jeetje, zeg. Wat toevallig dat dat toevallig is.

"Uit het onderzoek blijkt dat meisjes zichzelf twee keer zoveel verwonden als jongens. Het gaat dan om krassen of snijden in het eigen lichaam, het innemen van een overdosis pillen en/of poging tot zelfmoord. De deelnemers aan het onderzoek zijn scholieren zonder psychiatrische stoornissen." (nu.nl)

Wordt hiermee geïnsinueerd dat scholieren die zichzelf niet verwonden wel psychiatrische stoornissen hebben?