Voor de module MI-32 moesten wij iemand interviewen over een bepaald gebruiksvoorwerp, bijvoorbeeld een mobiele telefoon, om zo het mentale beeld dat de geïnterviewde had van dit voorwerp te kunnen analyseren. Ikzelf heb de opdracht uiteraard gekopieerd van vriend Daniël, en verving de 'mijn broertje's met 'mijn vriendin's en de 'hij's met 'zij's. Dit omdat ik geen broertje heb.

In de les moest iedereen vertellen wie hij geïnterviewd had en waarover. Dat ging allemaal prima, totdat iemand zei: "Ik heb mijn vader genomen met het koffiezetapparaat." Mijn gegrinnik bracht verbaasde reacties bij de anderen teweeg. Blijkbaar was ik de enige die de humor van deze opmerking inzag.

Toen ik dit voorval aan Suus voorlegde zei ze: "Chris, soms ben je echt nog een puber!" Ik weet het. Ik blijf voor altijd jong.

Zachtjes start de motor en een vredig gebrom klinkt door de auto. Langzaam rijd ik weg, terugdenkend aan de mooie avond die net was. De glimlach op mijn mond wordt weggevaagd door twee factoren. Mijn auto maakt een vreemd geluid, alsof er iets ergens aanloopt, en mijn buik rommelt en begint erg pijn te doen.

Het stoplicht tekent alles in roodtinten. De smaak van pepernoten in mijn mond verandert langzaam maar zeker in een hoog zittende misselijkheid. De pijn in mijn buik begint te steken. Alles is groen. Scheelkijkend zak ik onderuit, trek op en open mijn broeksknoop onhandig en paniekerig. Een luid gerommel weerklinkt van diep in mijn darmen. De pijn zakt. Mijn uitgaande adem en mijn stem zingen een gelukzalige zucht.

Voordat dit lofzang uitgezongen is rukt het leger darmsteken op in grote getalen en valt aan. Met een luide kruin eindigt mijn nu morbide klaaglied. Mijn ogen gaan wijd open staan en mijn gulp wordt nu ook geopend om de troepen een ruimer slagveld te bieden. Ik bid tot goden die niet van mij zijn en smeek om verlossing. Het is puur toeval dat de pijn snel zakt.

Abrupt stopt het gebrom en haastig worden de cadeau's uit de auto gegrist. Bij iedere stap rommelt mijn buik en resoneert mijn gehele lijf. De troepen naderen de poort. De stormram ligt klaar. Troje spant zich in om de troepen op afstand te houden.

De sleutel krast zich een baan naar het gat. Jas en cadeau's vliegen door de eindeloos lange gang. Ik ren naar de beerput, maar iemand heeft de film op slow motion gezet. De poort begint het te begeven. In een recordtijd ontmoet mijn broek mijn enkels en mijn reet de bril. Troje valt en voordat het paard bedacht kan worden vallen de troepen massaal en luid schreeuwend aan. Helena wordt besmeurd en de dampen van een overwonnen stad stijgen tot de hemel.

De strijd is gestreden, de wonden geheeld. Odysseus keert huiswaarts.

Snot spettert in de rondte als mijn lichaam zich schrap zet voor de explosie. Niezen kan bij mij nooit bij één keer blijven. Als ik geluk heb nies ik slechts drie keer, maar meestal loopt het aantal in de tientallen. Na ieder snotkanonschot hoop ik dat het afgelopen is. Ik haat het zo intens. Laat het in godsnaam voorbij zijn.

En dan is het klaar. Mijn lichaam ontspant zich en is moe. Kleenex helpt me met opruimen. Nog één diepe zucht en ik kan er weer tegenaan...nee...wacht...help... Mijn neus kriebelt!!

Zoals het een informaticus betaamd kijk ik zelden televisie. Het is me simpelweg te vaak overkomen dat er op al die commerciële kutkanalen niet één programma bezig was dat mij ook maar ene ruk kon interesseren. Onderuitgezakt zat ik dan in de beruchte ‘Al Bundy’-pose eindeloos te zappen langs al die beeldvervuiling waarvan de reclamespots nog het meest vermakend waren. Toch duurde het telkens opnieuw verbazingwekkend lang voordat ik de televisie uit deed.

Vanmiddag was het ook weer zo ver. Mijn vriendin ging met haar lunch voor de TV zitten en begon in het wilde weg te zappen. Mij van geen kwaad bewust besloot ik naast haar te lunchen en liet me verleiden door dit instrument van Satan (de televisie welteverstaan). Een uur later lagen mijn vriendin en ik in elkaar gevouwen nog steeds te staren naar beelden die ons inhoudelijk niet konden interesseren. “Lig je lekker?” “Mmmnee…” Maar ons verplaatsen deden we niet. Pure lamlendigheid stroomde door onze aderen en stond ons alleen toe zo nu en dan aan de ander de vragen of hij/zij even wilde zappen of hierop na een moment stilte “Mmmnee” te antwoorden. Pas nog een uur later kon het in onze genen gekerfde dierlijke verlangen naar seks ons bevrijden van deze hypnose.

Nu is het wel makkelijk om te klagen over het gebrek aan kwaliteit in het gemiddelde televisieprogramma van vandaag zonder een oplossing voor dit probleem te geven. Dus stelde ik mijzelf de vraag: Wat zou ik dan wel willen zien? Het volgende concept ontsproot aan mijn brein. Zet drie acteurs aan een ronde tafel in een schaars verlichte kamer. Laat bijvoorbeeld Ian McKellan de mysterieuze man die nog ver voor de IJstijd met het idee kwam om een gigantisch beeld van een leeuw te bouwen spelen. De tweede rol is die van de Egyptische farao die met het idee kwam de kop van deze reuzeleeuw te laten vervangen door zijn eigen gelaat. Voor deze narcistische rol nemen wij Robert De Niro. De derde rol is die van de Franse soldaat van het leger van Napoleon die op het belachelijke idee kwam om de neus van deze Sfinx als doelwit te gebruiken voor kanon schietoefeningen. Voor deze bezopen rol nemen wij Brad Pitt.

Geef deze acteurs individueel hun rollen met zoveel mogelijk achtergrondinformatie, zonder ze te laten weten welke rollen de anderen krijgen. Het doel van de acteurs is erachter te komen wat de link tussen hun alter ego’s is zonder uit hun rol te treden. Laat zo nog een paar dozijn acteurs hun vaardigheden bewijzen in nog enkele uitdagende rollen en je hebt een serie die een stuk interessanter is dan nog een Big Brother. Het is nog steeds allemaal gelul, maar nu hebben die mensjes op de TV tenminste een interessant onderwerp om over te ouwehoeren.

Ik heb mijn roeping gemist. Ik had John de Mol moeten worden.

Mijn bed is de afgelopen weken schaars beslapen gebleven, hetgeen zijn tol van mijn gezondheid geëist heeft. Nu zit ik verkouden en koortsig terug te denken aan enkele hoogtepunten: het heerlijke diner in Antwerpen na afloop van het exclusieve ‘See the Movies’ filmfestival, het me diep in de nacht een hernia trappen op een gare fiets met mijn vriendin bezopen achterop, de striptease act op het verjaardagsfeest van gisteravond, en het optreden van Wipneus & Pim op het schoolfeest.

Vooral dit laatste heeft veel indruk op mij gemaakt. In 1999 heb ik de heren al eerder in actie gezien, maar onvergelijkbaar met de show die ons nu voorgeschoteld werd. Opgegeild door de hype rondom deze Haagse heren stond een paar duizend man bezweet in spanning te wachten op wat komen ging. Ze werden niet teleurgesteld. Onder begeleiding van met tonnen jeugdsentiment beladen klanken penetreerde een studentikoze Narcissus met een briljant gevoel voor zelfspot het publieke gezichtsveld. Duizenden ogen gingen wijd open staan om de kreunende en sensueel kronkelende Wipneus in volle glorie te kunnen aanschouwen.

Er was geen tijd voor voorspel. Enkele studenten werden het podium op gevraagd om hun benen te spreiden en zich schrap te zetten voor een beurt van de zelfgekroonde Koning Wipneus. Het maakte niet uit hoe sexy en hoe cool je was. Dit podium was het bed van Wipneus & Pim en jij was hier om genomen te worden. Toch boden bij iedere interactieve act meer en meer natte aanbidders zichzelf gillend aan. Iedereen wilde naast deze aangeklede fallus in het spotlicht staan en een beetje proeven van de pure seks die van hem afdroop.

Zakken vol ballonnen, fluitjes en lollies kwamen tevoorschijn en als Wipneus dit zaad met een lach over de massa heen spoot stonden de lammeren obsessief te springen en te vechten om geen druppel verloren te laten gaan. Ook het begerige verlangen in de ogen van de volgelingen die trouw participeerden in het ‘Deze vuist op deze vuist’ ritueel had Freud zijn theorieën doen herzien. De mens begeert niet zijn moeder, maar zijn koning.

Elk individu volgt zijn massa. Dit is niet iets om je voor te schamen, het zit in onze aard. Zo zit het ook in de aard van enkelen onder ons om de massa te leiden. Deze koningen hebben het charisma en de kennis om de massa te beïnvloeden en te bespelen. Dit geeft een koning zijn macht. Sommige koningen hebben het zelfs gepresteerd hun denkbeelden te vereeuwigen, terwijl zij zelf misschien al lang vergeten zijn.

Zouden Wipneus & Pim zich beseffen dat zij hetzelfde presteren als Buddha, Jezus, maar ook Hitler?

Het volgende dilemma teistert mijn brein. Het icoon van mijn prullenbak impliceert dat er één of meerdere items inzitten. Bij het openen van de desbetreffende bak zie ik echter niets. Nog curieuzer wordt het als ik kies voor de optie Prullenbak leegmaken. Dan krijg ik namelijk de volgende foutmelding: Weet u zeker dat u WINDOWS wilt verwijderen?

Nu heb ik een aantal opties.
1. Ik klik op Ja en zie wel wat er gebeurt.
2. Ik gebruik mijn prullenbak nooit meer en verzamel op deze manier gigabytes aan troep.
3. Ik maak een back-up van alles dat belangrijk is en klik op Ja.
4. Ik maak een back-up van alles dat belangrijk is en herinstalleer mijn computer compleet.

De keuze is aan u. Wat zal ik doen?

En als je software je ook al een belg begint te noemen...

Als zelfs je software je vaag begint te noemen...

Uit mijn wekker weerklinken de klanken van de CD van Phil Collins. Snooze, want er is altijd nog tijd om te snoozen. Voor mijn gevoel een fractie van een seconde later begint mijn wekker alweer diezelfde CD van Phil Collins af te spelen. Ditmaal open ik mijn ogen, terwijl mijn hand geïrriteerd een knop zoekt die mij kan verlossen van het geluid. In plaats van het verwachte 7:09 geeft de wekker overigens 8:12 aan. Bezorgd om het feit dat ik met geen mogelijkheid meer op tijd kan komen voor AV-23 val ik toch meteen weer in slaap.

De knop die mijn hand in zijn gehaaste irritatie gevonden had was niet de snooze knop. Mijn wekker blijft stil.

De deurbel gaat. Laurens doet open. Langzaam gaan mijn ogen open. In plaats van het benodigde 7:09 geeft de wekker 10:36 aan. Mijn ogen sluiten en ik zak direct weer weg in een coma-achtige slaap. Tot na 11:00 word ik zo nu en dan gewekt door herrie in huis om vervolgens steeds weer weg te zakken in de kalmerende armen van heer Hypnos. Uiteindelijk lukt het mijn geest om mijn lichaam in beweging te krijgen.

Goedemorgen...

Het volgende artikel las ik vandaag op www.mafstenieuws.blogspot.com:

Ruimterots raakt aarde in 2019
Londen (BBC) - Een pas ontdekte asteroïde zit op een koers waardoor hij in 2019 de aarde zal raken. Het ding is 2 kilometer breed: groot genoeg om schade aan te richten op een heel continent. De asteroïde wordt door wetenschappers het meest bedreigende object in de ruimte genoemd. Op de zogenaamde Palermo schaal kreeg het een beoordeling van 0,06. Het is voor het eerst dat een asteroïde een positieve -en dus bedreigende- beoordeling krijgt. Toch hoeven we volgens wetenschappers nog niet panikeren. Ze hopen dat nauwkeuriger onderzoek zal uitwijzen dat de asteroïde de aarde op een haartje zal missen.

De laatste, belachelijke zin is voor mij inderdaad voldoende om niet te panikeren. Het hele verhaal moet wel gelul zijn. Wetenschappers zouden immers nooit hopen dat de aarde niet vergaat. Dat onderzoeken ze fanatiek en bovendien zonder dit soort idiote opmerkingen te maken. Toch? Heb ik het mis dan mag die asteroïde van mij inslaan in Londen. Dat heel Europa dan een gapend gat is heb ik daar dan wel voor over.

Alles leuk en aardig, stel dat iets als dit ooit realiteit wordt? Stel een asteroïde komt regelrecht op de aarde af en dreigt Europa van de kaart te vegen. Als die wetenschappers het dan in hun bol zouden halen om dit bekend te maken zou de hel losbarsten. Ieder voor zich! Zorg dat je op een ander continent terecht komt!

"Goedenmiddag. Dit is het RTL nieuws. In deze uitzendig: George W. Bush gepijpt door stagiaire, Nederland weer niet naar WK, Big Brother Kelly stiekem toch een vrouw, 7.654.321 doden in Irak wegens kernproef foutje, en Europa over drie dagen van de kaart geveegd door asteroïde Kees."

Overvolle vliegtuigen zouden gekaapt worden. Wanhopige idioten zouden van Vlissingen naar Moskou proberen te lopen. Het wegennet zou bezaaid zijn met stilstaande auto's. Treinen zouden botsen, omdat er niemand meer achter is gebleven om alles te cöordineren. Ieder roeibootje zou langzaam een zekere dood tegemoet varen. Enorme rellen zouden uitbreken door mensen die het opgeven en besluiten nog even snel alles te doen wat God verboden heeft. Jehova getuigen zouden massaal mensen aanvliegen om te kunnen zeggen: "Zie je nou wel? Ik zei het toch?"

Wat zou ik doen? Als ik al de rellen, kapingen, botsingen, paniek en Jehova getuigen zou overleven. Hoe zou ik dan mijn drie laatste dagen in een wereld van paniek en doodsangst invullen? Ik zou de laatste paar zonsondergangen willen zien, de zon op willen zien komen, nachtzwemmen in de zee, veel muziek luisteren, op mijn rug liggend naar de sterren kijken en eindeloos filosoferen en vooral ook slap lullen, en ik zou de mensen die ik liefheb constant om mij heen willen hebben om mee te praten, te lachen, te huilen, en af en toe vast te houden.

Wat zou jij doen?

Als je leest hoe Ron Jarzombek zijn buitengewoon complexe nummers schrijft, moet je hem dan briljant of volslagen waanzinnig vinden? Of allebei?

Meer briljante waanzin.

Bij gebrek aan eigen vertellingen, een stukje proza van Maynard James Keenan. Wie zijn mening zo ongenuanceerd kan brengen, mag van mij direct minister-president worden. Dit is pas duidelijkheid, Jan-Peter.

Heeft Alice Cooper het nou over een "hobo in the snow" of een "homo in the snow". En wat hij ook zingt, wat doet een hobo/homo in hemelsnaam in de sneeuw?

Dat een potvismannetje ballen heeft ter grootte van een Volkswagen Beetle.

... stink ik echt onwijs uit m'n bek.

Laat ik het zo zeggen: als de meur half zo erg is als de smaak, dan moet ik er met gemak een kudde buffels mee kunnen vellen.

Als oma de kinderen in bad doet. Maar het is zo jammer dat je daarna tot je enkels in het water met een doorweekte dot je reet af te zitten vegen.

Stilzwijgend, non-stop obscene gebaren maken.

Op een dag wil ik een eigen bedrijf beginnen. Wat ik precies ga verkopen staat nog niet vast, maar wat de naam betreft heb ik al de volgende ideeën.

- IJssalon de Viskraam;
- Eetcafé de IJzerwarenhandel;
- Parenclub het Blijf-van-m'n-Lijf Huis;
- Knipsalon de Houtzagerij;
- Internetbureau de Fietsenmaker;
- Meubelmegastore de Melkfabriek.

Arend-Jan schrijft slordig. Ontzettend slordig. Arend-Jan schrijft zelfs zó slordig, dat telkens wanneer hij een pen ter hand neemt, mensen om hem heen zich afvragen of hij ter plekke een hersenbloeding aan het krijgen is.

Het is alweer tien jaar geleden dat ik naar Pinkpop ben geweest.

Het blijft een rare week, die week tussen Kerst en Oud en nieuw. Je gevoel zegt dat de zware feestdagen voorbij zijn, en het tijd is om rustig bij te komen, maar je verstand hoort de astronauten, duizendklappers en champagne al knallen. Het voelt als de nutteloze dag tussen het stappen op donderdag en vrijdag.

En dan wordt er nog wat nuttigs van me verwacht ook. Surrealistisch.

Een simpel, en vooral goedkoop programma om Photoshop-bestanden mee op te knippen. In tegenstelling tot Paint Shop en Photoshop Elements moet het overweg kunnen met Layer Groups.

Want Photoshop aanschaffen voor €600,- is een beetje onzin, als je er alleen Photoshop-bestanden van een ander mee gaat opknippen.

Het lijkt een nogal nutteloze vinger. Er zal ook ooit wel bedacht zijn een ring er omheen te vrotten met de gedachte: "Als die vinger niet nuttig kan zijn, dan maar mooi."

Maar als je wasmachine het topje van de ringvinger van je rechterhand opeet, merk je pas hoe vaak je die vinger eigenlijk toch gebruikt. [enter]
*Auw!*[enter]
*Auw!*

De website van mijn voormalige middelbare school is geheel vernieuwd door een voormalig docent van mijn voormalige HBO-opleiding.

Jeetje, zeg. Wat toevallig dat dat toevallig is.

"Uit het onderzoek blijkt dat meisjes zichzelf twee keer zoveel verwonden als jongens. Het gaat dan om krassen of snijden in het eigen lichaam, het innemen van een overdosis pillen en/of poging tot zelfmoord. De deelnemers aan het onderzoek zijn scholieren zonder psychiatrische stoornissen." (nu.nl)

Wordt hiermee geïnsinueerd dat scholieren die zichzelf niet verwonden wel psychiatrische stoornissen hebben?