Mijn collega heeft zijn bureau in hoogte versteld. Hij vindt het prettiger om iets hoger te werken, zegt-ie. Het gevolg is echter dat zijn tafelblad langzaam maar zeker over de mijne schuift en mijn werkplek dus met de dag kleiner wordt. Hoogstens Hoogst irritant.

Vanochtend heb ik hem dan ook met een printerkabel gewurgd, met een toetsenbord murw geslagen, met een koffielepel in stukken gehakt en compleet door de papiershredder gehaald. En z'n bureau verlaagd.

Tegenwoordig ben ik dagelijks omringd door wiskundeknobbels. Het grootste deel van de tijd heb ik geen flauw idee waar ze het over hebben, laat staan dat ik ze zou kunnen verbeteren. En dat kan ik dus niet hebben. Ik ben namelijk gemaakt om te verbeteren.

"Groter DAN!"
"71 cm min 3 mm is 70,7 cm en NIET 68 cm."
"Echt niet! Die bal was IN!"
"'Ik word daar zo geil van.' schrijf je NIET met dt. Ook niet als je echt megamoddergeil bent."

Maar op kantoor wilde dit dus niet lukken. Daar heb ik dus iets op verzonnen. De ultieme drogreden. Waalberg's Law. Mijn collegae hebben hem nog niet onderuit kunnen halen.

"Als je hagelslag over je brood strooit, is de kans dat je een Funny scoort 50%. Je scoort hem wel, of je scoort hem niet."

Mijn 50%-regel wordt nu regelmatig toegepast. Het komt de statistiekentoepassingen niet ten goede, maar dat geeft niet. Ik heb verbeterd, dus ik ben tevreden.

Kalmerende pianoklanken kabbelden door de kamer. Alles was rustig. Totdat een onwetende kantoorpik de vraag stelde. De vraag die alles veranderde. De vraag die de rust verkrachte en bevlekt het kantoor uit stuurde.

"Is het bij JavaScript gebruikelijk een puntkomma te gebruiken na de declaratie van een functie?"

Er vond een auditieve implosie plaats. In een moment dat slechts bestaansrecht had door het kortstondig stilstaan van de tijd was het stiller dan pure stilte. Iedere Terry Pratchet lezer weet dat stilte niet het tegenovergestelde van geluid is. Het is het gebrek aan geluid. Tegenover van geluid staat anti-geluid. Stilte die zo stil is, dat je het kan horen. En in dit korte moment tussen de vraag en de reactie was de stilte oorverdovend.

Als een film die acceleert van stilstand naar 24x fast forward schoten alle kantoorpikken uit hun stoelen en startten een verhitte discussie over de essentie van JavaScript, programmeren en het bestaan. Pure chaos ontbrandde in volle glorie. Het was oorlog. Programmeurweetjes werden als nucleaire bommen ingezet om massaal te doden. Vrouwen en kinderen werden niet gespaard. Het was afgrijselijk. Onbeschrijvelijk.

Temidden van de ruïnes van het kantoor staat de onwetende kantoorpik. Echo's van kalmerende pianoklanken galmen door de mist. Hij weet nog steeds niet of die puntkomma daar nu hoort of niet.

Kantoorpik 1: "Hoe zit het nou ook alweer met mevrouw en mejuffrouw?"

Kantoorpik 2: "Mejuffrouw wordt niet gebruikt en mevrouw wel."

Kantoorpik 1: "Uh... ja... maar KLM gebruikt het dus wel in hun boekingsformulier. Maar welke was nou getrouwd en welke niet?"

Kantoorpik 3: "Mejuffrouw is niet getrouwd."

Kantoorpik 1: "Ah. Dank je. Dat vergeet ik altijd."

Kantoorpik 4: "Maar dat kun je heel gemakkelijk onthouden, hoor. Mejuffrouwen dat zijn van die jonge, geile, ongetrouwde juffies, en mevrouwen zijn van die muffe, ouwe, getrouwde muffies."

Volgens mij heb ik het de laatste tijd nog niet genoeg over collega, studiegenoot, goede vriend en sinds kort ook mede-Hagenees Lukas van 3L gehad. Onlangs is Lukas ingetrokken in het anti-kraakpand dat bekend is onder de naam “De Zwarte Madonna”. Een afzichtelijk blok beton, maar de enorme ruimte en geringe kosten geven Lukas geen recht tot klagen. Dat niet.

Dankzij de verplichting om iedere drie maanden intern te verhuizen naar een ander appartement heeft Lukas echter toch alle reden om te klagen en zeuren alsof zijn leven er vanaf hangt. Niet dat hij dat doet, maar ikzelf zou in ieder geval behoorlijk over de zeik zijn. Vooral omdat de reden hiervoor mij geheel onduidelijk is. Komt ‘ie. Woningen moeten volgens de Nederlandse wet minstens drie maanden per jaar bewoond zijn, anders mogen ze gekraakt worden. Lees dat nog eens. Anders mogen ze gekraakt worden. Kraken mag.

Dus stel dat ik een huis koop. Een jaar lang verbouw ik het pand rigoreus, zonder er daadwerkelijk te wonen. Ik hou gewoon niet zo van in de teringzooi slapen. Maar volgens de wet mag dus na negen maanden verbouwen één of andere bloedmongool de deur opentrappen en mijn huis kraken. En dan heeft die vetniftenmafkees nog rechten ook, in tegenstelling tot anti-krakers. Ik mag zo’n linkse, veganistische stinkkraker niet zomaar weer mijn huis uitgooien. In theorie, want in de praktijk slinger ik die herpesholtor natuurlijk aan zijn neusring naar buiten. Maar dat is logisch.

Ik begrijp het principe niet. Je koopt een huis, gebruikt het niet, en dan mag een ander het tegen jouw wil in gebruiken. Stel dat dit ook voor auto’s zou gelden. Je koopt een Fiat Panda, van je zuur verdiende centjes, gebruikt het kreng een jaar niet, want je bent chronisch aan de race, en vervolgens mag een oplettende snertsloeber instappen en wegrijden. Dag Panda, leuk je gekend te hebben.

Of je hebt een vriendin, maar je neukt dat mokkel een jaar lang niet. (Hopelijk niet herkenbaar?) Dan mag iemand anders jouw wijf dus kraken. Maar goed, als je die gleuf een jaar lang niet uitgewoond hebt, zal het je inmiddels ook vast geen reet meer interesseren. Anders had je wel een anti-kraker geregeld.

Of je neus. Je peutert een jaar niet. *plop* “Hallo, meneer, ik heb zojuist uw neus gekraakt.” Pure onzin natuurlijk. Maar waarom is het nu wel onzin en bij een huis niet?

Deze jongen heeft vandaag de MDA III, ofwel de Qtek 9090 besteld. Jaja. Standaard wordt deze geile smartphone geleverd met de nodige accesoires. Ik noem een USB cradle, oordopjes, en een leren hoesje. Maar er is meer te koop.

Veel meer.

Om maar een voorbeeld te noemen: een state-of-the-art struisvogelleren hoesje.

Dus mochten jullie al druk bezig zijn met het opstellen van een lijst van kado's voor mijn verjaardag, dan heb je nu een leuke toevoeging. Je hebt er al één voor slechts €65,-.

Het leven zit vol dilemma's. Eén van de lastigste vind ik toch wel het iedere middag opnieuw moeten beslissen wat ik op mijn boterhammetjes ga smeren. Er zijn zo godvergeten veel smaken op de wereld (en op de bedrijfslunchtafel) dat ik door de bomen het bo... uh... door de pakken het beleg niet meer zie. En alsof al die unieke smaken nog niet genoeg zijn, vinden sommige smaakmaniakken het ook nog eens nodig deze zo willekeurig mogelijk te combineren.

Deze week in de aanbieding: crème sinaasappelpaté. Kan het nog willekeuriger?

Ja.

Ik noem een kapucijnersyoghurt, zure haringmelk, citroenbrie, aarbeimosselen, mintkip, of ui-champignon-cola. Zou het verkopen?

Het is koud. Aangenaam koud. Koel dus. Al een paar minuten sta ik als bevroren midden op straat te genieten van het straatbeeld. Alles is wit, bedekt onder een dikke laag maagdelijk sneeuw.

Wanneer ik eindelijk mijn hand over mijn auto durf te halen, voel ik mij weer helemaal kind. Eigenlijk is het zonde dat ik een gat maak in de perfectie van de sneeuwlaag. Maar het voelt zó lekker. Zo zacht. Als ijskoud dons.

De eerste handvol sneeuw kneed ik samen tot een harde bal. Met een valse lach op mijn gezicht kijk ik slinks om mij heen. Maar dan bedenk ik me. In plaats van kapot maken, wil ik nog veel liever iets moois creëren.

Een echte sneeuwpop.

Kinderlijk enthousiast veeg ik een grote berg sneeuw bij elkaar. Rollend, duwend, trekkend, slaand, kloppend, wrijvend en sjouwend ben ik uren bezig om de ultieme sneeuwman te maken. Precies zoals het hoort.

Tenminste ... dat was de bedoeling. Het wilde echter niet lukken. Ik kwam niet eens in de buurt. Een volslagen mislukking was het. De berg sneeuw leek in de verste verte niet op een sneeuwpop. Kutsneeuw.

Ik heb nog snel even onderstaande foto gemaakt, voordat ik met mijn auto vol op deze zielige vertoning in reed.

Zelf ben ik ook niet vies van een humoristisch leugentje op z'n tijd (herinneren we ons nog de Van Dale Website van het Jaar Prijs?). Maar het volgende is wel weer erg overdreven.

"De 17-jarige tiener Saurabh Singh was voor even de grote man in India toen hij de media en zelfs de president wijsmaakte dat hij de winnaar was van een wereldwijd NASA wetenschaps- examen. De staat 'Utta Pradesh' beloonde hem met ruim 9000 euro en meer dan 100 leden van de regering stonden een dagsalaris aan hem af. Toen enkele journalisten contact opnamen met de NASA viel de tiener door de mand. Een ontmoeting met de president werd op de valreep afgezegd en de politie startte een onderzoek."

Speciaal voor mijn brutaalste aspirant-aangetrouwde-nichtje een verhaaltje over die keer dat wij zo leuk met Duplo speelden, omdat ik soms veel te weinig schrijf op die website van me, terwijl ik me er juist bewust van moet zijn dat ik een bepaalde mate van verantwoordelijkheid draag tegenover mijn vaste lezers, die dagelijks de moeite nemen om te controleren of er weer een nieuw achterlijk idee geboren is in mijn zieke brein.

Duplo dus. Duplo is Lego voor kinderen van anderhalf tot vijf jaar oud. Volgens de fabrikant tenminste. Mijn brutale a-a-nichtje, vijftien lentes jong, en ik, 26, vinden dat Duplo ook prima speelgoed is voor mensen van, pak 'm beet, vijftien tot 26. (Dat is nu al de tweede keer dat ik vijftien voluit schrijft en 26 niet. Eigenlijk staat het een beetje raar, maar ik heb toch echt geleerd dat je getallen tot en met twintig voluit moet schrijven en 21 tot en met heleboel niet. Op heleboel na dan. Wie bedenkt eigenlijk zoiets? En waarom zou die bedenker de grens tussen twintig en 21 geplaatst hebben? Zou überhaupt iemand het antwoord op die vraag weten. En zou diegene dan blij zijn met die kennis? Vraag ik mij soms teveel af? Waar ben ik nou eigenlijk mee bezig? En waarom? En waar was ik?) Ik was thuis bij de ouders van mijn vriendinnetje, het nichtje van dat brutale a-a-nichtje dus. Op de grond in de huiskamer. Met een berg Duplo voor me. Aan de overkant van die berg zat het brutale a-a-nichtje.

Het mag duidelijk zijn dat wij, net als ieder ander die bij (aspirant-)familie op de grond zit met een berg Duplo voor zich zou doen, enigszins obsessief met het Duplo-spul aan het spelen waren. De eigenaar van het speelgoed, de twee-en-een-half-jarige Max, wilde ook graag meespelen. Dat konden wij helaas niet toelaten. Max deelde namelijk onze passie om alle Duplo stukken symmetrisch te verenigen in een toren niet met ons. Max zag meer heil in algehele destructie en totale vernietiging. Iets in de genen ofzo. (Max in combinatie met Duplo lijkt namelijk erg veel op zijn vader in combinatie met squash. Wat dan weer erg veel weg heeft van een Tazmanian Devil die tijdens een tsunami in Bagdad tropenhout staat te hakken.) Wij hebben Max dan ook kwijlend en verlamd voor de televisie geplant met een Teletubbies-DVD.

Vier kleuren. Eén toren. Perfecte symmetrie. Duplo. Het dilemma teisterde onze genialiteit. In gedachten stonden hordes Lego-mannetjes ons uit te lachen. En te moonen. Wel gecensureerd. Het blijft kinderspeelgoed natuurlijk. Het wilde maar niet lukken om de toren met alle stukjes symmetrisch te krijgen. Bloed, zweet en tranen vormden plasjes om ons heen. Maar helaas. Het bleek onmogelijk.

Mijn brutale a-a-nichtje vertrok gedesillusioneerd naar huis. Ik plofte teleurgesteld in de begrenzingen van drie dimensies op de bank. De Teletubbies-DVD was inmiddels afgelopen. Max slobberde de sliert kwijl terug naar binnen en liep naar de berg Duplo toe. Enkele seconden stond hij met een lege blik te staren naar de stukken. "Oh oh," kweelde hij, en hij begon te bouwen. In een razend tempo plaatste hij de stenen op elkaar. Steeds hoger werd zijn creatie. Tot hij op zijn tenen moest staan om de kantelen te plaatsen.

Ik geloofde mijn ogen niet. De toren was perfect symmetrisch. En alle stenen waren gebruikt. Vol bewondering keek ik naar de kleine Max.

Uiteraard heb ik zelf met de eer gestreken. Je denkt toch niet dat Einstein ook daadwerkelijk zelf de relativiteitstheorie bedacht heeft? Teveel aandacht is toch ook niet goed voor dat kind? Hij krijgt nog wel een zak drop van me.

Wat is die sneeuw toch mooi.

Eigenlijk wilde ik een leuk verhaaltje verzinnen waarin ik stiekempjes en een tikkeltje opschepperig zou prijsgeven dat ik sinds gisteren een 17" flatscreentje heb en dat ik daar reteblij mee ben. Maar het verhaaltje wil niet komen, en ik ben nu eigenlijk best heel erg moe, dus ik vertel het wel een andere keer.

Zó blij! Oh, wat ben ik toch blij dat ik mijn boxer aan heb gehouden onder de zonnebank. De rest van mijn lichaam is namelijk rood, opgezwollen, brandt, klopt en rilt.

Lukas van 3L beweert dat deze strip hem sterk aan mijn persoon doet denken. Dat vind ik dus echt stierepoep. Ik zou zoiets namelijk echt nóóít doen.

Dit is onder twijfel de beste smoes die een astronaut kan bedenken om zonder pardon escargots te kunnen bestellen.

Dat schijnt dus alleen te kunnen als je eerst anderhalf schoolbord volkalkt met wiskundige formules.

Maar volgens mij kun je ook flink stoned worden van anderhalf schoolbord volkalken met wiskundige formules. Dan kan alles, ja.

Stel ik stuur een vriend van mij een reeks enen en nullen per e-mail. Gewoon omdat ik dat toevallig een ontzettend mooie reeks vind. Stel die reeks enen en nullen is tevens de broncode van een mp3-tje van de laatste hit van Vader Abraham. Louter toeval natuurlijk.

Is dat dan toch illegaal?

Als ik nou eens patent aan zou vragen op de getallen 1 en 0. Zouden alle digitale dingen dan ook van mij zijn? Films, muziek, foto's, vertrouwelijke e-mails van George W. Bush aan zijn goede vriend Bin Laden, formerly known as Elvis?

Geluid is niet meer dan de trilling van materie.

Als dat zo is, dan kan de Big Bang niet oorverdovender zijn geweest dan een stiekem scheetje in een overvolle tram op een warme zomernamiddag.